Życiorys - Zespół Szkół w Damnie

Szukaj
Idź do spisu treści

Menu główne

Życiorys

O szkole > Patroni Gim. > Czesław Miłosz


Czesław Miłosz urodzony 30 czerwca 1911r.
w Szetejniach, zmarł 14 sierpnia 2004r. w Krakowie. Poeta, eseista, powieściopisarz, tłumacz poezji i Biblii.
Czesław Miłosz był pierworodnym synem Aleksandra Miłosza i Weroniki Miłoszowej z Kunatów. Urodził się na Ziemiach Zabranych, na Auksztocie, w Szetejniach, dziedzicznym majątku matki położonym nad Niewiażą, niedaleko Kiejdan, w ówczesnej guberni kowieńskiej,
w powiecie kowieńskim, w parafii Opitołoki, gdzie został ochrzczony w miejscowym kościele św. Piotra i Pawła. Rodzina Miłoszów, pieczętująca się herbem Lubicz, cieszyła się starym szlacheckim pochodzeniem.
Wielkie Księstwo Litewskie, na którego dawnych terenach Miłosz się wychował, wraz ze swą wielokulturową
i tolerancyjną atmosferą, wywarło decydujący wpływ na twórczość poety, a on sam często odwoływał się do wspomnień z dzieciństwa (Dolina Issy).

Inspirację stanowiło dla niego zarówno spokojne życie na wsi, jak i szalone podróże z ojcem.
Ogromny wpływ na poetę wywarły także wydarzenia historyczne, których był świadkiem: rewolucja październikowa i wojna polsko-bolszewicka. W tym samym czasie, 19 września 1917 urodził się jego młodszy brat, Andrzej Miłosz, późniejszy reżyser-dokumentalista, publicysta i tłumacz.
Miłosz studiował na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie, najpierw polonistykę na Wydziale Humanistycznym, po krótkim czasie przeniósł się na Wydział Nauk Społecznych, by studiować prawo. Zadebiutował w 1930r. na łamach uniwersyteckiego pisma "Alma Mater Vilnensis" wierszami Kompozycja i Podróż. Był członkiem grupy poetów Żagary i współtwórcą pisma o tej samej nazwie. Pracował w Polskim Radiu w Wilnie. Został zwolniony po oskarżeniach o wspieranie dążeń Litwinów do przejęcia Wilna oraz działalność na rzecz kultury białoruskiej.
Po rozpoczętej 1 września 1939r. niemieckiej agresji na Polskę, Miłosz udał się na południe kraju.
Kiedy 17 września na mocy paktu Ribbentrop-Mołotow wojska Armii Czerwonej rozpoczęły inwazję na wschodniej granicy Rzeczypospolitej, poeta znajdował się już w Rumunii. Wojska ZSRR zajęły Wilno a potem przekazały je Litwinom. Miłosz powrócił do rodzinnego miasta, przyjmując obywatelstwo litewskie. Jednak już 14 czerwca 1940r. 150 tys. żołnierzy ZSRR wkroczyło na teren Litwy i rozpoczęła się sowiecka okupacja. Poetą bardzo wstrząsnęły te wydarzenia, co miało odzwierciedlenie w jego poezji. Opuścił Wilno i przeniósł się do okupowanej przez Niemców Warszawy. Uczestniczył w podziemnym życiu literackim, pod pseudonimem Jan Syruć opublikował w 1940 r. tom Wiersze ("Pieśń niepodległa"). Po upadku 2 października 1944 r. powstania warszawskiego wyjechał do Krakowa,
w którym pozostał do końca 1945 roku.
Po wojnie pracował w dyplomacji, najpierw w USA, potem w Paryżu. W 1951 r. odmówił powrotu do kraju, uzasadniając swą decyzję w artykule zatytułowanym "Nie" (druk. w "Kulturze" 1951 r. nr 5). Mieszkał najpierw
w Paryżu, a od 1961 r. osiadł w Berkeley, prowadząc wykłady z literatury polskiej na Uniwersytecie Kalifornijskim. Otrzymywał prestiżowe nagrody literackie, zwieńczone w 1980 r. Nagrodą Nobla i doktoratem honoris causa na KUL-u w Lublinie. Do 1980 roku w Polsce znano jeden tom poezji Miłosza - "Ocalenie" (1945), kiedy to pojawiły się krajowe wydania szarych i skromnych tomików drugiego obiegu i "Wiersze wybrane" (PIW 1980). Miłosz to klasyk poezji polskiej i poeta klasycyzujący , poeta tradycji i prawdy, ciągle odgrywa najistotniejszą rolę jako punkt odniesienia dla młodszej generacji poetów.
Wydał na obczyźnie wiele książek poetyckich, dwie powieści ("Dolina Issy" i "Zdobycie władzy" 1955 i 1953), tomy esejów, z których najważniejsze to "Zniewolony umysł" (1950), "Rodzinna Europa" (1959), "Ziemia Ulro" (1977) oraz przekłady biblijne.


Wróć do spisu treści | Wróć do menu głównego